Charles Ives (1874-1954) wordt gezien als de eerste Amerikaanse klassieke componist van internationale betekenis. Hoewel hij muziek gestudeerd had aan de Yale University in Connecticut maakte hij er niet zijn beroep van omdat hij bang was muzikale compromissen te moeten maken. In plaats daarvan kwam Ives terecht in het verzekeringswezen waarin hij zeer succesvol was. Componeren deed Ives in zijn vrije tijd.
De muziek van Ives bevat vele moderne kenmerken die men ook tegen komt bij de muziek van Bartok en Stravinsky zoals bitonaliteit en polyritmiek. Tevens gebruikt hij elementen als aleatoriek, toonclusters en kwarttonen en gebruikt hij vaak citaten uit andere werken en aanhalingen van kerkelijke gezangen, liederen en hymnes.
Tijdens zijn leven werd de muziek van Ives maar hoogstzelden uitgevoerd. Pas aan het eind, Ives was toen rond de zeventig, kwam zijn muziek door toedoen van dirigenten als Bernstein en Stokowski meer in de belangstelling. Thans wordt Ives beschouwd als iemand die op geheel eigen wijze de Amerikaanse geest en volksmuziek in zijn muziek tot uitdrukking laat komen.
Het meest bekende werk van Ives is Three places in New England. Elk van de drie delen beschrijft een plaats in het uiterste noordoosten van de Verenigde Staten en Ives tracht nauwgezet de luisteraar een indruk te geven van de unieke atmosfeer die de bezoeker daar gewaar wordt. De delen zijn:
1. The St. Gaudens in Boston Common (Col. Shaw and his Colored Regiment)
2. Putnam's Camp, Redding, Connecticut
3. The Housatonic at Stockbridge
Richard Strauss (1864-1949) was een Duitse dirigent en componist uit de laat romantische/vroeg moderne periode. Zijn enorme oeuvre omvat vele opera’s, kamermuziekwerken, symfonische gedichten en liederen. Richard Strauss geldt met zijn orkestwerken als de muzikale erfgenaam van Berlioz, Liszt en Wagner. Hij bezat een grote kennis van het instrumenteren voor symfonieorkest en had een opmerkelijk talent om buitenmuzikale zaken in muziek om te zetten. Zijn laatste voltooide werk is het Duett-concertino voor klarinet en fagot met begeleiding van strijkorkest en harp uit 1947. Het werk is zeer polyfoon van opzet en de twee solo-instrumenten zijn continu in dialoog met het strijkorkest. Niettemin biedt dit driedelige werk, waarvan de delen naadloos in elkaar overgaan, zowel de klarinet als de fagot alle ruimte om zich solistisch te manifesteren. Solisten in dit werk zijn twee musici die al vele jaren meespelen in het orkest, klarinettist Marco van Dulmen en fagottiste Agnes Korbijn.
Carl Nielsen (1865-1931) was een Deense violist, dirigent en componist. Hij is het meest bekend geworden door zijn zes symfonieën en zijn solowerken voor viool, fluit en klarinet. Zijn muziek markeert een hoogtepunt in de Deense muziekgeschiedenis. De muziek van Nielsen, welke gekenmerkt wordt door fugatische polyfonie, atonaliteit en hoekige melodieën, wordt de laatste jaren steeds vaker uitgevoerd. Zijn 3e symfonie sinfonia espansiva dateert uit de periode 1910-1911 en de componist dirigeerde zelf de première in Kopenhagen in 1912. In het tweede deel is er een woordloze, vocale bijdrage van een sopraan en een bariton.
Jussi Jaatinen, dirigent
Jussi Jaatinen studeerde viool en muziektheorie aan de Sibelius Akademie in Helsinki. In 1998 verhuisde hij naar Nederland om aan het Rotterdams Conservatorium orkestdirectie te studeren bij Jurjen Hempel en Ernst van Tiel, waar hij in 2002 cum laude afstudeerde. Hij vervolgde zijn studies aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en aan de Zuid-Nederlandse Hogeschool voor Muziek bij Jac van Steen. Bij zijn afstudeerconcert in 2005 dirigeerde hij Het Brabants Orkest, met uitstekend resultaat.
Jussi Jaatinen werd door Peter Eötvös uitgenodigd aan masterclasses deel te nemen bij Centre Acanthes, door professor Jorma Panula met het Schleswig-Holstein Musik Festival Orkest en in Konstanz met de Südwestdeutsche Philharmonie, en door Lucas Vis bij Het Brabants Orkest. Gedurende de laatste jaren heeft Jussi Jaatinen regelmatig ensembles en orkesten geleid, waaronder Het Gelders Orkest, het Asko Ensemble, het Holland Symfonia, het Istanbul State Symphony Orchestra, Orkest de Volharding, Slagwerkgroep Den Haag, het Noord-Nederlands Orkest, het Aarre Ensemble, het Gaida Ensemble (Vilnius), Das Neue Ensemble (Hannover), Champ d’Action (Antwerpen), het Magogo Kamerorkest, het Doelen Ensemble, en Het Zeeuws Orkest. Als dirigent is hij aan diverse conservatoria in Nederland verbonden. Aan het Utrechts conservatorium is hij hoofdvak docent orkestdirectie.
Naast het standaardrepertoire is Jussi Jaatinen geïnteresseerd in hedendaagse muziek en bracht hij tientallen composities in première.
In 2006 begon hij als vaste dirigent van Orkest de Volharding. Hij is chef-dirigent van Kamerorkest Pulcinella, het Utrechts Blazers Ensemble, Nieuw Kamer Orkest in Nederland, het Wagenings Symfonie Orkest en het HAK koor. In 2010 begint hij als chef-dirigent van Het Orkest te Amsterdam.
In 2004 ontving hij de Kersjes Groenekan Prijs voor dirigenten.
Komende tijd heeft hij naast zijn vaste aanstellingen engagementen met het Rotterdams Philharmonisch Orkest, Het Gelders Orkest en Het Zeeuws Orkest.
Marco van Dulmen, klarinettist
Marco van Dulmen (‘s-Hertogenbosch, 1964) studeerde aan het Brabants Conservatorium te Tilburg met als hoofdvakken klarinet en harmonie/fanfare-directie. Een jaar na het behalen van zijn diploma docerend musicus verwierf hij het diploma HaFa-directie en nog een jaar later studeerde hij af als uitvoerend musicus. Zijn studie orkestdirectie aan het Lemmensinstituut te Leuven rondde hij in 1995 succesvol af met een Eerste Prijs.
Marco van Dulmen is als klarinetdocent verbonden aan Art4U in Veldhoven. Daarnaast is hij dirigent van de Orthense Harmonie te ‘s-Hertogenbosch, het orkest waar hij als jongetje van 11 als klarinettist is begonnen. Met dit orkest maakte hij concertreizen naar Hongarije, Italië en Polen. Als es-klarinettist maakte hij deel uit van het Amsterdam Wind Orchestra.
Marco van Dulmen is sinds 1989 1e klarinettist van Het Zeeuws Orkest. In 2000 soleerde hij met het orkest in Mozart’s fraaie klarinetconcert en in 2006 was hij één van de vier solisten in Mozart’s Sinfonia Concertante voor hobo, klarinet, fagot en hoorn.
Agnes Korbijn, fagottiste
Agnes Korbijn (1968) studeerde aan het Brabants conservatorium waar zij in 1992 bij dhr. L. v. Nunen haar diploma docerend musicus behaalde. Twee jaar later studeerde zij af als uitvoerend musicus aan de Hoge School voor de Kunsten Utrecht. Vervolgens volgde zij privé-lessen bij dhr. J. Auer, solo-fagottist van Het Brabants Orkest. Tijdens haar studie was zij lid van het Nationaal Jeugd Orkest alwaar ze ook contrafagot speelde.
In 1997 werd Agnes Korbijn als 1e fagottiste aangenomen bij de Koninklijke Militaire Kapel in Den Haag welke in 2005 Koninklijke Militaire Kapel Johan Willem Friso ging heten. In april 2009 heeft zij haar werkzaamheden daar beëindigd. Zij is nu weer volop aan het werk als freelance musicus. Zij remplaceerde in vele Nederlandse orkesten waaronder Het Brabants Orkest, het Orkest van het Oosten, het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht, de Marinierskapel, het Randstedelijk Begeleidings Orkest en het Rotterdams Kamerorkest.
Toen Agnes Korbijn tijdens haar studie gevraagd werd bij Het Zeeuws Orkest te komen spelen greep zij dit met beide handen aan. Begonnen als 2e fagottiste maar na een paar jaar als 1e fagottiste heeft ze dan ook aan talloze concertseries meegewerkt. In maart 2006 heeft zij de Sinfonia Concertante van Mozart gespeeld met blazers van Het Zeeuws Orkest. Verder heeft Agnes Korbijn als soliste al vaker opgetreden met o.a. het Andante e rondo Hungarese van C.M. von Weber.
Als docente was zij verbonden aan verscheidene Brabantse en Limburgse muziekscholen waaronder Weert, Oss, Tilburg, Thorn, Roermond en Hilvarenbeek. Op dit moment geeft zij alleen nog privélessen.
|
