Visitekaartje Zeeuws Orkest

Enkele musici van Het Zeeuws Orkest (HZO) staan op de trappen van de kerk in Sluis met een beker koffie in de hand. Nog snel een opwarmer voor het grote werk begint. Het publiek bestaat vooral uit mensen uit de omgeving van Sluis, op een enkele uitzondering na. De musici van HZO ogen ontspannen, maar willen wel een goede prestatie neerzetten, tenslotte willen ze bewijzen dat Zeeland dit orkest nodig heeft en er trots op mag zijn. Het openingswerk, de Tragische Ouverture van Brahms doet even denken aan de tragiek van de cultuur in Nederland. De twee beginakkoorden klonken steenhard als mokerslagen en voor het publiek was het even wennen aan de akoestiek van het stenen gebouw. Maar al snel werd je meegenomen op de vloeiende samenklanken van het dramatische thema. Brahms zet de kleuren van koper- en houtblazers extra in de verf en laat de strijkers zingen. Dirigent Ivan Meylemans leidde met strakke hand en zorgde dat de dynamiek en onderliggende emotie uitkwamen. Deze ruimte is uiterst geschikt voor koorzang, maar het stevige symfonische geweld is soms toch te veel van het goede.

De Enigma-variaties hebben Elgar bekendheid gebracht. De twee enigma’s in het werk slaan op het thema dat nooit gespeeld is en waar de luisteraar naar mag raden en de op initialen van de personen die Elgar fijntjes, soms met humor muzikaal uitbeeldt. De twee variaties die hij wijdt aan zijn vrouw en aan zijn vriend Jaeger zijn melodisch sterke delen, maar heerlijk sarcastisch klinken de variatie op Arnold, een driftige man die met deuren slaat, Dorabella die stottert en de onhandigheid van de bulldog van Sinclair.

Het keizersconcert werd koninklijk gedirigeerd. De klankkleuren van de verschillende instrumenten kwamen goed uit en het orkest begeleidde uitstekend. Pianist Hannes Minnaar overtuigde met dynamisch spel en voerde een tempo bleef de spanning behoudend. De virtuoze passages kwamen goed uit zijn vingers. Jammer dat de diskant van de piano niet
echt mooi klonk.

Jeanette Vergouwen, PZC